مرگ شیرین

هنر اما دروغ نیست. هنر ناب سراسر انسانیت است. یعنی آن خطی که محمود درویش می خواند. آن کلمه ای که نیما می نویسد و اژدهایی که محمد سیاه قلم می کشد. یک هنرمند محبوبی من دارم به نام حسام رحمانیان. تصاویرش خالص است و ضربه قلمش چیزی جز عشق نیست. حدود چهل سال دارد اما انگار درون او مرد عاشق بیست و چند ساله ای زندگی می کند که جز مهربانی کار دیگری از دست او بر نمی آید.کاش میدید ارادتم را. من اما خیلی تنهایم. از گرسنگی و فقر به هیچ پناه بردم. هنرم این است از تخت بیایم پایین و داد نزنم. مبارزه کنم با تعداد معدودی تنفر . کسی به یاد من نیست. نه برادر نه در سیری مادر و نه در بی خبری پدر. کاش کمتر به مرگ فکر کرده بودم تا حالا مثل یک راه حل جدی دم دستم بود.